Architektura

Najstarsze z grobowców należących do władców, które określane będą mianem mastabów posiadały przekrój trapezu, a ich podstawa o kształcie prostokąta usytuowana była swoją dłuższą osią zawsze w kierunku północ-południe. W części podziemnej znajdował się zespół połączonych z sobą komór. Mastaby przeważnie wznosiło się z wysuszonej cegły, a powierzchnia dodatkowo zabezpieczana była poprzez użycie cienkiej warstwy wapna. Ukośny kształt takowych grobowców tłumaczyć będzie się naśladownictwem ścian domostw, które budowane były z mułu, które posiadały właśnie tendencję do osuwania się i tworzenia następnie pochylonych powierzchni. Strona zewnętrzna dzieliła się pionowymi framugami na dosyć duże wnęki. Układ wnęk najprawdopodobniej miał odpowiadać rozmieszczeniu wszystkich komór we wnętrzu mastaby. Na ścianach fasady umieszczane były drzwi pomiędzy dwiema wieżami oraz bastionami. Wnętrza komór w zachowanych jeszcze ruinach były niszczone często przede wszystkim przez pożary. Zachowały się jedynie drobne ślady polichromii ściennej, zdobionej przy wykorzystaniu motywów plecionki. Wyjątkowe znaleziska to między innymi odnaleziony relief, który przedstawia lewy na nadprożu komory grobowej należącej do jednej z władczyń. Przy wejściu do każdej mastaby znajdowały się dodatkowe stele. Najstarsze z nich wykonywane były z wapienia, późniejsze natomiast w celu uzyskania większej trwałości z kamieni o, o wiele większej twardości. Obecnie na zachowanych ruinach nie znajdziemy już w większości przypadków śladów zdobień, a jeśli tak to jedynie ich resztki wykute w kamieniu. Przytłaczająca większość z nich pokryta była jednak dodatkowo złoceniami, różnego rodzaju innymi ozdobami oraz hieroglifami.