KanonW momencie kiedy rozwija się i funkcjonuje stare państwo zaczyna utrwalać się swojego rodzaju kanon, który od tegoż momentu obowiązuje przez cały okres rozwoju architektury oraz elementów sztuki w starożytnym Egipcie – oczywiście wyróżnić będzie można kilka małych wyjątków. Ścisłe przestrzeganie wymogów tego kanonu wymusiło przede wszystkim bardzo wysoki i jednocześnie wyrównany poziom artystyczny na terenie starożytnego Egiptu. Kanon ten dotyczyć miał przede wszystkim kompozycji jeśli chodziło o sposób przedstawiania rzeźbionych postaci. Królowie zawsze przedstawiani byli jako młode osoby, w pozycji siedzącej, czy też kroczącej i zawsze to one były najwyższe. Obok prezentowano rodzinę, żonę oraz córkę, które były przedstawiane znacznie niższe niż mogłaby wynosić naturalna różnica. Sami urzędnicy przedstawiani byli o wiele bardziej swobodnie, między innymi w scenach, które niejako stanowiły wizytówkę zawodu przez nich dokonywanego. W przypadku płaskorzeźby formy przedstawiane były zawsze tak samo, głowa oraz kończy z profilu, natomiast barki oraz oko frontalnie. Same biodra znajdują się w ujęciu połowicznym. Taka metod ujmowania człowieka z kilku perspektyw jednocześnie powstawała w przekonaniu, że w taki właśnie sposób nie da się ominąć żadnego z ważnych szczegółów.